De kanoet (de oude naam is kanoetstrandloper) is een forse steltloper die tussen andere familieleden een beetje plompe indruk maakt. De biologie van de kanoet is uitgebreid onderzocht; slechts naar weinig andere steltlopers wordt zoveel studie uitgevoerd. Kanoeten eten vooral nonnetjes, dat zijn kleine tweekleppigen die allerlei kleuren kunnen hebben. In het voorjaar en de zomer zijn kanoeten prachtig roestrood aan de onderzijde. In Nederland zijn ze echter slehts weinig in zomerkleed te zien. Veel groter zijn de aantallen in de winter, wanneer de bovenzijde van de kanoet zilvergrijs en de buik wit is. De Kanoet wordt ook wel 'kanoet' of 'knoet' genoemd. De soort is vernoemd naar de Deense koning Knoet, heerser over de landen rond de Noordzee, die de golven probeerde te keren. Een overeenkomst tussen de koning en de vogel is de maritieme levenswijze. In Nederland zijn de hoogste aantallen kanoeten aanwezig van augustus tot en met novermber/december; ongeveer 30% van de Noordwest-Europese winterpopulatie. De voorjaarstrek laat sterke fluctuaties zien. Er lijkt een relatie te zijn met het al dan niet voorkomen van perioden met langdurige oostenwind tijdens de hoofdtrek in mei.

De Kanoetstrandloper is gebonden aan het mariene milieu. Tijdens de trek (rond mei en augustus) concentreren zich grote aantallen in het Wadden- en Deltagebied. In de overige gebieden is de soort schaars. In het getijdengebied wordt tijdens laag water gefoerageerd op geschikte schelpdieren. Tijdens hoog water wordt gerust op kale zandige platen, stranden en kwelderranden. De slikkige gedeelten van de Waddenzee langs de Fries-Groningse kust worden niet gebruikt als foerageergebied. De soort gebruikt het Wadden- en Deltagebied tevens om te ruien.

De Kanoet heeft een groot zeer Noordelijk gelegen verspreidingsgebied. Afhankelijk van de lokatie van de broedgebieden trekken de Kanoeten in het najaar naar Afrika. Omdat de soort lange afstanden vliegt en weinig stops aandoet, zijn de trekroutes niet helemaal bekend. In ieder geval trekken de noordelijke Russische populaties (Taymyr en Yaktia) door in Nederland in enorme aantallen. De Siberische populatie trekt richting Azie/Australie. Grote aantallen worden aangetroffren in West Frankrijk, waar de kustregio een bekende stopplaats is. De soort trekt via Noord Afrika door naar West en Zuid Afrika om te overwinteren. Keren in april weer terug in de groegebieden, de volwassenen trekken eerder weg dan de juvenielen, veel juvenielen blijven gedurende de winter in de broedgebieden. In Nederland een doortrekker en wintergast in grote aantallen.