Nederlandse grutto's broeden bij voorkeur op vochtige veengraslanden en leven van wormen en ander klein gedierte dat op of in de bodem leeft. De winter wordt doorgebracht in Westafrikaanse moerassen en rijstvelden. Oorspronkelijk broedden grutto's op riviergraslanden en hoogvenen. Vandaag de dag zijn grutto's in die gebieden nauwelijks nog te vinden. De grutto heeft een, tot recentelijk, uitstekend habitat gevonden in graslanden in agrarisch gebruik. Nu verdwijnt de grutto ook daar bijzonder snel. Er is nog een gruttosoort, de Rosse Grutto (Limosa lapponica lapponica). Deze broedt niet in Nederland maar overwintert hier in vrij groot aantal. De grutto heeft ook een ondersoort, de 'IJslandse grutto' (Limosa limosa islandica), welke in klein aantal doortrekt. Enkele ijslandse grutto's overwinteren in Nederland. Grutto's trekken meestal terug naar hun geboorteplaats en zijn daar sterk trouw aan: meestal broeden ze hoogstens enkele honderden meters van hun geboorteplaats.

De Grutto heeft buiten de broedtijd een voorkeur voor vochtige gebieden, zoals zoetwaterslikken, vochtige graslanden, uiterwaarden, hoogveen en natte heidegebieden, zandwinplassen, opspuitterreinen, vloeivelden en kwelders. De ondersoort islandica heeft daarbij een voorkeur voor de slikkige, brakke gebieden langs de kust (vooral het Waddengebied), terwijl de ondersoort limosa de vochtige gebieden in het binnenland prefereert. Voor en na de broedtijd zijn de belangrijke slaap- en pleisterplaatsen gelegen in de lage delen van Nederland en in mindere mate op de hogere zandgronden. In de wintermaanden verblijft een beperkt aantal Grutto’s langs Westerschelde in Zeeland. In Nederland foerageren Grutto’s buiten de broedtijd hoofdzakelijk op graslanden en in getijdengebieden, op bodemdieren zoals insecten, larven en wormen. De slaapplaatsen worden gekenmerkt door de aanwezigheid van ondiep water. Ze liggen soms op enkele tientallen kilometers verwijderd van de voedselgebieden.

De belangrijkste oorzaken voor de afname van de grutto zijn: De ontwatering die tot verdroging van de bodem en een afname aan bodemleven leidt, de steeds vroegere eerste maaidatum, die veel pasgeboren jongen het leven kost en de hoge veebezetting, waardoor veel legsels vertrapt worden. Dit alles leidt ertoe, dat overleven van grutto's in het Nederlandse buitengebied niet mogelijk is zonder aanvullende beschermingsmaatregelen. Dàt is de harde conclusie die uit in de jaren tachtig gedaan onderzoek getrokken kan worden. Wat houdt dat alles in voor boeren, overheid en vogelaars? Ten eerste zal het huidige relatienota-beheer gehandhaafd en waar mogelijk uitgebreid moeten worden. Gebleken is, dat grutto's niet veel opschieten met een licht beheer. Daarom zal het accent sterker op de zwaarste beheersovereenkomsten en op reservaatvorming moeten liggen. Dat houdt vooral in, dat er niet voor 1 juni gemaaid mag worden. In de omliggende weidegronden hangt het vooral van de samenwerking tussen boer en weidevogelbeschermer af, of de grutto zich kan handhaven. Nestbescherming en gerichte maatregelen bij het maaien kan de grutto hier serieus bij helpen. Van belang is om de weide tussen half april en half mei zo veel mogelijk met rust te laten. Als er toch gemaaid wordt, dan het liefst van binnen naar buiten, en gespreid over zoveel mogelijk dagen. De kuikens hebben dan een maximale kans om uit de greep van de messen te blijven. Tot slot: Natuurbouw (lees: moerasontwikkeling) lijkt de soort weinig perspectief te bieden. In dergelijke moerasgebieden kunnen hooguit enkele grutto-paartjes tot broeden komen.

De Grutto is een echte migrant die vanuit Nederland over Frankrijk, via Spanje naar Marokko trekken. De vluchten zijn vaak lang zonder veel stops. De Grutto's vertrekken in aug-sept en keren in feb-april weer terug. In Marokko verzamelen de Grutto's zich, wordt geruid en energie opgedaan om de Sahara over te steken. De meeste overwinteren In het Sub Sahara gebied van Mali en Chad Oostwaarts. Tijdens de trek van de Noordelijke populaties vormt Nederland een belangrijk doorvoergebied. Er kunnen hier zeer grote groepen worden aangetroffen. Vele grutto's trekken ook langs de kust. Een ander deel van de grutto's trekt via Italië (Toscane) naar Afrika.

artikel nummer 1 Titel
Body dimensions and mass of breeding and hatched Black-tailed Godwits (Limosa 1. limosa): a comparison between a West Siberian and a Dutch population
Auteur(s): Niko M. Groen and Alexander K. Yurlov
Samenvatting: The breeding biology and habitat preference of the Black-tailed Godwit (Limosa l. limosa) was studied in the West Siberian forest-steppe in May and June 1995. The godwits prefer reed and sedge marsh..[meer]..
Bron: J. Ornithol. 140, 73-79 (1999)
download artikel (pdf)

artikel nummer 2 Titel
The effectiveness of nest defense by Black-Tailed Godwits
Auteur(s): Green R.E., Hirons G.M. & Kirby J.S.
Samenvatting: This paper describes measurements of the frequency of aerial attacks on avian predators by nesting Black-tailed Godwits. The effects of these attacks on the ranging behaviour of Carrion Crows and the ..[meer]..
Bron: ARDEA 78 (3): 405-413
download artikel (pdf)

artikel nummer 3 Titel
Components of fitness in Lapwings Vanellus vanellus and Black-tailed Godwits Limosa limosa during the breeding season: Do female body mass and egg size matter?
Auteur(s): Hegyi Z. & Sasvari L
Samenvatting: Body mass of incubating females, their egg sizes, hatching success, hatchling masses and brood survival were recorded for individually colour-marked Lapwings Vanellus vanellus and Black-tailed Godwits..[meer]..
Bron: ARDEA 86 (1): 43-50
download artikel (pdf)